Sloot kwam tot factor 2000000!
 
Willem Schoonen − 02/10/04, 00:00
Facebook Twitter LinkedIn Translate Favorites More Services

 RECENSIE  Een gedreven technicus vindt een nieuwe manier om data
samen te persen. Hij kan tien speelfilms wegschrijven op een kleine chip.
Een revolutionaire vinding. Maar voor die de markt bereikt, krijgt de
technicus een hartaanval, en neemt de sleutel van zijn vinding mee in
zijn graf.

Een mooi scenario. En nog waar gebeurd ook. Journalist Eric Smit van het
weekblad Quote heeft de artikelen die hij er eerder over publiceerde uitgewerkt tot
een boek: 'De Broncode'. Een pikant verhaal, vooral door de rol van Roel Pieper,
it-goeroe en ooit de jonge prins in de raad van bestuur van Philips.

Het verhaal begint bij Jan Sloot, die zijn brood verdient met het repareren van
televisies en andere apparatuur, maar 's nachts achter zijn computer zit op zoek
naar een methode om grote hoeveelheden data (tekst, geluid, bewegende
beelden) zo efficiŽnt mogelijk weg te schrijven.

Iedereen die wel eens iets van het net plukt, is vertrouwd met datacompressie;
gecomprimeerde bestanden zijn kleiner, en dus sneller te downloaden.
Datacompressie is een technologiegebied op zich. Met bewegende beelden komt
die technologie echter nog niet veel verder dan een compressiefactor 2. Jan Sloot
kwam tot een compressiefactor 2000000! Niet door data te comprimeren, maar
door ze te beschrijven in een (kleine) code en die code op te slaan.

Veel duidelijker kan zijn methode niet omschreven worden, want niemand weet
wat Sloots methode was. De vinding is gedemonstreerd, maar nooit in een
patentaanvraag beschreven. De uitvinder was bezig met die patentaanvraag, toen
hij plotseling overleed.

Sloot heeft zijn vinding wel vele malen gedemonstreerd. En met die
demonstraties had hij indruk gemaakt. Ook op specialisten van het Natlab van
Philips. Tot een samenwerking kwam het echter niet. Dat wil zeggen: niet met
Philips. Wel met Roel Pieper, op dat moment de jonge hond in de raad van
bestuur. Pieper was ervan overtuigd dat de vinding van Sloot miljarden zou
opleveren. Maar niet voor Philips; in zijn boek maakt Eric Smit aannemelijk dat
Pieper de miljardenvinding van Sloot naar zich toe trok.

Pieper stapte in 1999 onverwacht op bij Philips, en had zich voordien al verzekerd
van een positie aan het roer van Fifth force, de onderneming die de vinding van
Sloot naar de markt zou brengen. Door de dood van Sloot eindigde dat avontuur
in een flop.

'De Broncode' is de vrucht van knappe onderzoeksjournalistiek. De lezer blijft wel
met vragen zitten, net als degenen die een presentatie van Sloots mirakel
bijwoonden. Of die vinding een revolutie was of een sprookje blijft onduidelijk.
Maar het is fascinerend om te zien wat er gebeurt als mensen het idee krijgen
dat er miljarden te verdienen zijn.