Inleiding
Facebook Twitter LinkedIn Translate Favorites More Services

Het Sloot Digital Coding System (SDCS) zou de wereld  opschudden: een nieuw alfabet voor digitale informatie opslag dat niet langer meer gebruik  maakt  van  het  binaire  stelsel  van nulletjes en eentjes, maar een veel efficiŽntere methode hanteert.

Het principe werkte ogenschijnlijk simpel. Net zoals er  voor een stuk tekst maar een beperkt aantal karakters beschikbaar is, wordt een film uit een eindig aantal kleuren en geluiden opgebouwd. Al die basisgegevens werden in 5 algoritmes in 5 verschillende geheugens opgeslagen. Bij de opslag van films zou ieder algoritme een maximale omvang van 74 megabyte krijgen. In totaal dus 370 megabyte: de motor van de vinding. Het enige wat nodig was om die te starten was een passende sleutel. Sloot berekende voor iedere bladzijde van een boek, of ieder beeld van een film, een unieke code waarvan het geheel ook weer resulteerde in een unieke code. Die laatste code, de sleutel, nam slechts ťťn kilobyte geheugen in beslag, ongeacht de lengte van de film of de dikte van het boek. Op ťťn simpele chipkaart konden op die manier tientallen sleutels worden opgeslagen. Iemand zou bijvoorbeeld, tegen betaling, met een gsm binnen enkele seconden de sleutels van een aantal films kunnen verkrijgen om die thuis via een afspeler met de basisalgoritmes te bekijken. Een technologie kortom, met een onvoorstelbaar potentieŽl voor creatieve destructie.

Alle geluidsdragende industrieŽn -cd, dvd, tape, diskette - zouden niet lang meer bestaan. Bedrijven die miljarden investeren in glasvezelnetwerken evenmin. Het aloude koperdraadje zou plotseling weer goud waard zijn. Het zelfde geldt voor gsm. En wat te denken van alle denkbare vormen van consumentenelektronika die beeld en geluid of andere informatie voortbrengen? Niets zou hetzelfde blijven. Het bedrijf met de licenties op SDCS, zou zo stelde Roel Pieper handenwrijvend vast, honderden miljarden dollars waard zijn.